Back to Taksim

By @JFernandezLayos

By @JFernandezLayos

[Greek translation here and in comments. Spanish translation attempt here.]

Istanbul, June 23

Dear people,

It has been an extraordinary week of revolutionary assemblies in all parts of the city. But I have to admit, I kind of missed the tear gas.

Yesterday at last we were bound to have some. Taksim Solidarity made a call for people to come to the square with flowers, and make a statement as standing men and women.

Measured by attendance, the gathering was a success. The square was full. Aside from that, it was dull. There was no point to it all, and no real emotion. More than the flowers, you noticed the flags. They were all the same prefab banners carrying the text ‘Taksim Solidarity.’

Offering a rose to Atatürk. By @JFernandezLayos

Offering a rose to Atatürk. By @JFernandezLayos

As my brother Naber pointed out, the umbrella organization that launched the protest is desperately trying to consolidate its power and conserve a central position in the movement. In the last week, they were overtaken by the people on all fronts. The neighbourhood assemblies are not linked to Taksim Solidarity, or to any other party or organization for that matter. It’s a giant leap compared to the politics of the occupation in Gezi. Those who came to the park with banners, left those banners at home when they came to the assemblies.

For an overview of the square, we occupy the Burger King balcony. After little less than an hour of chanting and jumping, the people start to disperse. There was no need for police to lend them a hand, but for some reason they did.

Gezi Park is under permanent occupation of police these days. A first batallion descends the steps in full riot gear. Three water cannons move into position, and without any provocation start spraying the crowd. People are washed away into the side streets, police go after them to speed them up. But a crowd itself is like water. Within minutes, people return to Taksim, and police rushes back after them to club them out again. They come back, and it starts again, with the water cannons. From a tactical point of view there seemed to be no thought behind the action, other than the desire to piss people off. And police officers as well. One of the water cannons accidentally sprayed a platoon of cops in the middle of the mess.

The tensions rise. At the entrance to Istiklal Street, police make a phalanx to defend themselves from incoming stones and bottles. Soon after that, they start shooting tear gas. Now the real fun starts. We put on our masks and descend into the square to stream the action from the ground.

TOMA clearing Taksim.

TOMA clearing Taksim.

Police push people further into Istiklal, the big shopping street. We are behind them, at a hundred meters. It’s a weird scene. Underneath the happy Christmas-like lights, there are piles of rubbish still burning. The shops are closed. The mosque starts wailing that Allah is great while police keep firing tear gas to clear the street.

We take one of the sidestreets to reunite with the resistance, and there the scene is no less weird. In between the cafeterias, bars and nightclubs and their loud electronic music there is a mixed crowd. Some of the girls are dressed to go out. Some of the girls are dressed to riot. Some of the girls are not really girls.

Every now and then, the group goes back up to Istiklal street, and a crowd forms. They sing and dance and chant, they try to advance to Taksim. Then police throw tear gas, or a water cannons comes along to clean them out and spray the sidestreets. Then we regroup, and return. Time after time.

At the third time, Istiklal street is ours. Police are trying to contain resistance elsewhere. So we build a barricade. It’s an act power, an act of beauty.

Now, let me give you a few hints on building barricades, based on the experiences of last night and last week. It will definitely come in handy sooner or later. First, you need material. Use metal containers and concrete flower beds as a spine. Make sure you have a building site at hand. You tear down the scaffolding. It’s deconstruction at its purest. You raise tables of pressed wood, you reinforce them with bags of cement using a human chain. Finally you take down the metal bars of the scaffolding for additional strength. Throw in everything else that isn’t nailed down and wrap it up with a net. For more permanent barricades, open up the pavement with picks and stack bricks and stones. You may want to use cement to glue it all together.

Building a barricade in Istiklal Street.

Building a barricade in Istiklal Street.

In less than half an hour the construction yard was turned into a full scale barricade, topped off with a Turkish flag. All around it, people were singing and celebrating.

It was the highlight of the evening. After midnight, police attacked again with overwhelming force and exuberant use of tear gas. First thing to do is stay calm, stay to the side. Run only if you have to. To relieve the pressure of the gas, you could pick up the smoking cannisters and throw them back to the police. Make sure you have a good mask, and use a glove. Tear gas cannisters are hot.

The resistance settled down after the barricade was broken. People hide in shops and bars as police platoons comb the streets. We decide to go back to our cove. We did our thing for tonight. Tomorrow it’ll be back to the business of building revolution in public spaces, not necessarily here, because the chants have come true. Everywhere is Taksim.

In front of the water cannon. By @JFernandezLayos.

In front of the water cannon. By @JFernandezLayos.

Just married. Id.

Just married. Id.

Police forcing people out of Taksim.

Police forcing people out of Taksim.

Atatürk left behind in Istiklal Street

Atatürk left behind in Istiklal Street

In front of the barricade

In front of the barricade

A touch of glamour

A touch of glamour

Advertisements

3 Comments on “Back to Taksim”

  1. […] Κωνσταντινούπολη, 23 Ιουνίου Αγαπητοί, Ήταν μια εξαιρετική εβδομάδα επαναστατικών συνελεύσεων σε όλα τα μέρη της πόλης. Αλλά οφείλω να ομολογήσω ότι μου έλειψαν τα δακρυγόνα. Χθες επιτέλους ήμασταν αναγκασμένοι να δεχθούμε κάποια. Η “Αλληλεγγύη στην Ταξίμ” έκανε ένα κάλεσμα στους ανθρώπους να έρθουν στην πλατεία με λουλούδια, και να κάνουν μια δήλωση, σαν άνδρες και γυναίκες. Μετρημένη σε συμμετοχή, η συγκέντρωση ήταν μια επιτυχία. Η πλατεία ήταν γεμάτη. Εκτός από αυτό, ήταν βαρετή. Δεν υπήρχε κανένα νόημα σε όλο αυτό, και κανένα πραγματικό συναίσθημα. Εκτός από τα λουλούδια, θα παρατηρήσατε τις σημαίες. Όλα τα πανό ήταν ίδια με το κείμενο «Αλληλεγγύη στην Ταξίμ». Όπως επεσήμανε ο αδελφός μου Naber , η οργάνωση-ομπρέλα που ξεκίνησε τη διαμαρτυρία προσπαθεί απεγνωσμένα να εδραιώσει την εξουσία της και να διατηρήσει μια κεντρική θέση στο κίνημα. Την τελευταία εβδομάδα, είχε ξεπεραστεί από τους ανθρώπους σε όλα τα μέτωπα. Οι συνελεύσεις γειτονιάς δεν συνδέονται με την “Αλληλεγγύη στην Tαξίμ” ή με οποιοδήποτε άλλο κόμμα ή οργάνωση. Είναι ένα γιγαντιαίο άλμα σε σχέση με τα πολιτικά της κατάληψης στο Gezi. Εκείνοι που ήρθαν στο πάρκο με πανό, τα άφησαν στο σπίτι όταν ήρθαν στις συνελεύσεις. Για μια περιμετρική θέα της πλατείας, καταλάβαμε το μπαλκόνι του Burger King. Μετά από λιγότερο από μία ώρα συνθημάτων και αλμάτων, οι άνθρωποι αρχίζουν να διαλύονται. Δεν χρειάστηκαν καμία βοήθεια από την αστυνομία γι’ αυτό, αλλά για κάποιο λόγο το έκαναν. Το Πάρκο Gezi βρίσκεται σε μόνιμη κατοχή από την αστυνομία αυτές τις μέρες. Μια διμοιρία κατσεβαίνει τα σκαλιά με πλήρη εξοπλισμό για την αντιμετώπιση ταραχών. Τρία κανόνια νερού παίρνουν θέση, και χωρίς καμία πρόκληση ξεκινούν και ψεκάζουν το πλήθος. Οι άνθρωποι παρασύρονται στους γύρω δρόμους, η αστυνομία τρέχει από πίσω τους να τους επιταχύνει. Αλλά ένα πλήθος από μόνο του είναι σαν το νερό. Μέσα σε λίγα λεπτά, επιστρέφουν στην Ταξίμ, και η αστυνομία τρέχει από πίσω τους για να τους απωθήσει πάλι. Επιστρέφουν, και όλο αυτό με τα κανόνια νερού αρχίζει πάλι. Από άποψη τακτικής, δεν φάνηκε να υπάρχει καμία σκέψη πίσω από τη δράση, εκτός από την επιθυμία να τσαντιστεί το πλήθος. Και οι αστυνομικοί επίσης. Ένα από τα κανόνια νερού κατά λάθος ψέκασε μια διμοιρία  μπάτσων μέσα στο χάος. Οι εντάσεις αυξάνονται. Κατά την είσοδο στην οδό Istiklal, οι μπάτσοι  έκαναν μια φάλαγγα για να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους από τις πέτρες και τα μπουκάλια. Λίγη ώρα μετά από αυτό,  αρχίζουν να πετάνε δακρυγόνα. Τώρα αρχίζει η πραγματική διασκέδαση. Βάζουμε τις μάσκες μας και κατεβαίνουμε στην πλατεία για να δούμε τη δράση από το πραγματικό της πεδίο. Η αστυνομία σπρώχνει το πλήθος πιο μέσα στην Istiklal, το μεγάλο εμπορικό δρόμο. Είμαστε πίσω τους, στα εκατό μέτρα. Είναι ένα περίεργο σκηνικό. Κάτω από τα χαρούμενα σαν Χριστουγεννιάτικα φωτάκια, υπάρχουν σωροί σκουπιδιών που καίγονται ακόμα. Τα καταστήματα είναι κλειστά. Στο τζαμί ξεκινάνε να σκούζουν ότι ο Αλλάχ είναι μεγάλος ενώ η αστυνομία συνεχίζει να ρίχνει δακρυγόνα για να καθαρίσει το δρόμο. Παίρνουμε έναν από τους γύρω δρόμους για να επανενωθούμε με την αντίσταση, και εκεί το σκηνικό δεν είναι λιγότερο περίεργο. Ανάμεσα στις καφετέριες και τα νυχτερινά κέντρα και την δυνατή ηλεκτρονική μουσική τους υπάρχει ένα μεικτό πλήθος. Μερικά από τα κορίτσια είναι ντυμένα για να βγουν έξω. Μερικά άλλα είναι ντυμένα για μπάχαλα. Μερικά κορίτσια δεν είναι πραγματικά κορίτσια. Κάθε λίγο, η ομάδα πηγαίνει πίσω μέχρι την οδό Istiklal, και σχηματίζεται ένα πλήθος. Τραγουδούν και χορεύουν και φωνάζουν, προσπαθούν να προχωρήσουν στην Tαξίμ. Τότε η αστυνομία πετάει δακρυγόνα, ή μια αύρα έρχεται να τους καθαρίσει και να ψεκάσει τους γύρω δρόμους. Τότε ανασυντασσόμαστε κι επιστρέφουμε. Κάθε φορά. Την τρίτη φορά, ο δρόμος Istiklal είναι δικός μας. Η αστυνομία προσπαθεί να κρατήσει αντίσταση αλλού. Έτσι χτίζουμε ένα οδόφραγμα. Είναι μια δυναμική πράξη, μια όμορφη πράξη. Τώρα, επιτρέψτε μου να σας δώσω μερικές συμβουλές για κατασκευή οδοφραγμάτων, με βάση τις εμπειρίες της χθεσινής νύχτας και τηνς περασμένης εβδομάδας. Σίγουρα θα φανεί χρήσιμο αργά ή γρήγορα. Πρώτον, χρειάζεστε υλικά. Χρησιμοποιείστε μεταλλικά δοχεία και συγκεκριμένα παρτέρια λουλουδιών ως βάση. Βεβαιωθείτε ότι έχετε ένα εργαλείο στο χέρι. Θα γκρεμίσετε τις σκαλωσιές. Είναι αποδόμηση στην πιο καθαρή της μορφή. Θα κάνετε στήλες από πεπιεσμένο ξύλο, μπορείτε να τις ενισχύσετε με τσάντες τσιμέντου, κάνοντας μια ανθρώπινη αλυσίδα. Τέλος, βγάζετε τις μεταλλικές ράβδους από τις σκαλωσιές για πρόσθετη αντοχή. Ρίξτε μέσα οτιδήποτε άλλο δεν είναι καρφωμένο κάτω και τυλίξτε το με ένα δίχτυ. Για πιο μόνιμα οδοφράγματα, ανοίξτε το πεζοδρόμιο και τοποθετήστε τούβλα και πέτρες. Μπορεί να θέλετε να χρησιμοποιήσετε και τσιμέντο για να τα κολλήσετε όλα μαζί. Σε λιγότερο από μισή ώρα η περιοχή κατασκευής είχε μετατραπεί σε οδοφράγματα σε πλήρη κλίμακα, και στην κορυφή είχαν μια τουρκική σημαία. Γύρω τους, οι άνθρωποι τραγουδούσαν και πανηγύριζαν. Ήταν το αποκορύφωμα της βραδιάς. Μετά τα μεσάνυχτα, η αστυνομία επιτέθηκε και πάλι με συντριπτική δύναμη και υπερβολική χρήση δακρυγόνων. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει κανείς είναι να μείνει ψύχραιμος, να μείνει στο πλάι. Τρέξτε μόνο αν υπάρχει λόγος. Για να ανακουφίσετε την πίεση από τα δακρυγόνα, θα μπορούσατε να τα στείλετε πίσω στην αστυνομία. Βεβαιωθείτε ότι έχετε μια καλή μάσκα, και να χρησιμοποιήστε γάντι επειδή είναι καυτά. Η αντίσταση ηρέμησε όταν έσπασε το οδόφραγμα. Οι άνθρωποι κρύφτηκαν σε μαγαζιά και μπαρ, ενώ οι διμοιρίες των μπάτσων χτένισαν τους δρόμους. Αποφασίσαμε να πάμε πίσω στα σπίτια μας. Πράξαμε τα δέοντα για απόψε. Αύριο θα είμαστε πίσω στη δουλειά της οικοδόμησης της επανάστασης στους δημόσιους χώρους, όχι απαραίτητα εδώ, επειδή τα τραγούδια έχουν γίνει πραγματικότητα. Παντού είναι Ταξίμ.   ΠΗΓΕΣ /ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ : https://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1478785   https://postvirtual.wordpress.com/2013/06/23/back-to-taksim/ […]

  2. Klevi Fusha says:

    What an amazing post; amazing pictures, and amazing words coming from an amazing person. Thank you. Thank you to you specifically, and to every other Turkish protestor. You have awoken the dormant revolutionary spirit of change throughout the whole world. Your determination, your dedication, your desire to fight for justice is admirable. You are an inspiration to us all.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s